Autor podkreśla, że wizerunek polskiego trzeciego sektora jest w dwójnasób ubogi. Po pierwsze - wiedza na jego temat jest zwykle bardzo fragmentaryczna, a postawy wobec niego niejednoznaczne. Po drugie - dostępne dane są bardzo skąpe i nie wystarczają do pełnej jego rekonstrukcji. Wtórna analiza tych danych dostarcza jednak podstaw do sformułowania hipotez, mogących stanowić punkt wyjścia do systematycznych badań postaw społecznych wobec organizacji pozarządowych i trzeciego sektora. Najważniejsze wnioski dotyczą szczególnej cechy polskiego społeczeństwa, jaką jest deficyt osobistych doświadczeń aktywności obywatelskiej i bezpośrednich odniesień do instytucji społeczeństwa obywatelskiego. Tylko nieliczni Polacy są osobiście zaangażowani w działalność społeczną, wiedza ogromnej większości obywateli o organizacjach pozarządowych pochodzi zaś z przekazów medialnych. Dlatego przeciętny mieszkaniec Polski postrzega trzeci sektor jako organizacje charytatywne, znane z telewizji i spektakularnych akcji, takich jak Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy czy Polska Akcja Humanitarna.