Autorzy stawiają pytanie, kto i w jaki sposób może tworzyć kapitał społeczny. Pokazują, że za inicjowaniem długofalowych, nieodwracalnych i pożądanych zmian, wprowadzanych poprzez budowanie kapitału społecznego, często stoją jednostki o specyficznych cechach, określane jako "przedsiębiorcy społeczni". W tekście przedstawione zostały definicje przedsiębiorczości i przedsiębiorczości społecznej oraz rozważania na temat motywacji i cech tych jednostek. I drugi, którego celem jest zatrudnienie wspierane, zastanawiając się nad mechanizmem poszukiwania równowagi między nimi. Ustawa o zatrudnieniu socjalnym przesądza, iż równowaga ta ma być osiągana w efekcie zindywidualizowanego podejścia do uczestników centrum. Autor wyraża obawę, by to zindywidualizowanie nie oznaczało przypadkowości i fasadowości działań.