Finansowanie instytucji ekonomii społecznej
Anna Królikowska

Instytucje ekonomii społecznej prowadzą działalność na rzecz dobra publicznego, w związku z tym wydaje się naturalne, że powinny one korzystać z pomocy władz publicznych różnego szczebla. Najpopularniejszym instrumentem tego rodzaju pomocy są dotacje, których podstawową zaletą, z perspektywy beneficjentów, jest to, że są udzielane bezzwrotnie, jak prezenty. Dotacje jako instrument finansowania podmiotów ekonomii społecznej mają jednak także pewne istotne wady. Zwykle muszą być wydatkowane na pewien konkretny, z góry wyznaczony cel i w określony sposób, termin finansowania jest na ogół krótki, procedury poszukiwania, uzyskiwania i raportowania dotacji są uciążliwe i czasochłonne. Z tych powodów Królikowska argumentuje, że podmioty ekonomii społecznej postąpiłyby właściwie poszukując źródeł finansowania w sektorze prywatnym, w postaci środków zwrotnych. Jednakże instytucjom ekonomii społecznej brakuje doświadczenia w ocenianiu efektów wykorzystania tych instrumentów. Co więcej, typowa instytucja ekonomii społecznej nie ma stabilnej sytuacji finansowej lub majątku, który by zabezpieczał obsługę pożyczki czy kredytu. Większość banków patrzy z nieufnością w stronę podmiotów działających w sferze ekonomii społecznej.

Autorka analizuje zagraniczne doświadczenia w obszarze finansowania działań podmiotów ekonomii społecznej z wykorzystaniem pożyczek oraz instytucji finansów solidarnych. Bada możliwości zabezpieczenia i gwarancji niezbędnych dla rozwoju finansowania sektora ekonomii społecznej.